CÓRKA STAROSTY

     W drewnianym miasteczku Wąsosz przed wieloma laty wydarzyła się niesamowita historia.      W zamku z wysoką wieżą mieszkał starosta. Miał on córkę jedynaczkę - Teodozję. Śliczna była aż do napatrzenia; ale smutna, bo jako wysoko urodzona nie mogła się bawić z rówieśnikami. A tak bardzo tego pragnęła.

     Niebawem Todzia wyrosła na panienkę podobną do wysmukłej brzózki - jedynaczki, jednej jedynej rosnącej samotnie na łące. Nadszedł maj, zazieleniło się wszystko dookoła. W sadach zakwitły jabłonie i grusze. Teodozja zaczęła wzdychać. To serce dawało znak, że potrzebuje miłości. Nocą otwierała okno, ogarniał ją zapach kwitnących drzew, wsłuchiwała się w śpiew słowików.

     Pewnej nocy kiedy już świtała jutrzenka, usłyszała piękny, męski głos. To Wawrzyniec jadący z nocnego wypasu na pastwisku śpiewał koronkę do Najświętszej Marii Panny. Napasione konie wtórowały mu głośnym parskaniem. Dziewczynie mocno zabiło serce, gorąco uderzyło do głowy, dreszcz przeniknął ciało. Odtąd nie obchodziło ją nic oprócz świtu.

     Pewnego razu przedarła się przez zamkowe ogrodzenia i spotkała z Wawrzyńcem. Ten też żył tylko każdym świtem.

     Nie mogło to jednak trwać długo. Starosta dowiedziawszy się o spotkaniach córki z biednym pasterzem, wpadł w wielką złość. Nie mógł ścierpieć, że jego jedynaczka przynosi rodzinie taką hańbę. Zamknął córkę w drewnianej wieży i nakazał pilnie jej strzec, aby nie spotkała się więcej ani razu z Wawrzyńcem.

     Teodozja zawsze o świcie uchylała okienko i czujnie nasłuchiwała. Słyszała jednak tylko śpiew ptaków. Mdlała wtedy z rozpaczy.

     Wawrzyniec zaś umilkł, bo z tęsknoty nie mógł wydobyć z siebie głosu. Nawet konie przestały parskać, grzebały tylko kopytami w ziemi. W końcu serce młodzieńca nie wytrzymało, pękło z żalu i tęsknoty.

     Teodozja uwolniona z wieży odmawiała ojcu posłuszeństwa, nie zgadzała się na żadne zamążpójście; chociaż bramy zamku nie zamykały się od swatów i bogatych konkurentów.      Jednego wieczoru spacerowała Todzia po zamkowym dziedzińcu i ktoś ujął jej dłoń... Był to Wawrzyniec...

     Przytuleni do siebie, trzymając się za ręce, wędrowali po niebiańskich łąkach. Byli szczęśliwi. Rozstali się o świcie.

     Teodozja wróciła do zamku. Bramy były zamknięte. Nie chciano jej otworzyć. Strażnicy mówili, że jej nie znają, że tu nie mieszkają jej rodzice.

     - To niemożliwe - odpowiadała Teodozja - opuściłam zamek przed godziną, gdzie są moi rodzice?

     Nie wierzyła strażnikom, zaczęła głośno wzywać rodziców; wołać:

     - Otwórzcie, proszę, to ja, wasza córka, Todzia.

     Na to jeden ze strażników odpowiedział, że córka starosty ma na imię Anna.      Zaczęto szukać w dokumentach kościelnych imienia Teodozji, córki starosty. I okazało się, że żyła ona przed stu laty. Dziwiono się bardzo, jak to może być? Teodozja przebywała w niebiańskim raju zaledwie godzinę, a na ziemi minęło sto lat. Sto lat minęło, a Teodozja jest nadal młoda, młodziutka.

     Na cześć młodości przygotowano na zamku wielką ucztę. Teodozja, gdy ledwie skosztowała pokarmu, zaraz starością zgrzybiała.

     Nikt tego wydarzenia nie mógł w żaden sposób zrozumieć.

powrót do początku strony