Jadwiga Solińska (z domu Orłowska) urodziła się 1 stycznia
1929 roku w W±soszu Grajewskim; w rodzinie chłopskiej. Tam też
mieszka; woj. podlaskie. Od 12 kwietnia 1940 roku do 19 lutego 1946
przebywała z mam±, babci± i siostr± na zesłaniu w ZSRR; w
Kazachstanie, w rejonie Pawłodaru nad Irtyszem. Tam w 1943 roku
zmarła jej babcia. Ojciec ukrywał się podczas wojny przed NKWD.
Solińska pisać zaczęła w 1944 roku pod
wpływem do¶wiadczeń kazachstańskich. Po powrocie do Polski wyszła za
m±ż za rolnika Józefa Solińskiego. Całe życie pracowała na roli,
zajmuj±c się równocze¶nie twórczo¶ci± artystyczn±. Jest autork±
wierszy i przekazów prozatorskich, zajmuje się plastyk± obrzędow±,
występuje jako gawędziarka. Od 1988 roku należy do Stowarzyszenia
Twórców Ludowych. Jej eksponaty obrzędowe wystawiano w wielu
miastach Polski oraz w Bułgarii, Niemczech i Szwecji.
czytaj dalej
|
|
W Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. J. Pocka uzyskiwała
wielokrotnie nagrody i wyróżnienia. Otrzymała dyplomy Ministra
Kultury i Sztuki, Wojewody Łomżyńskiego, odznakę Zasłużony Działacz
Kultury, Order Serca Matkom Wsi, Nagrodę Zygmunta Glogera.
Publikuje w prasie i antologiach, ukazały się indywidualne edycje jej
twórczo¶ci: Graj Ewo, Krzak burzanu, Skarb, Sybiraczka,
Szczę¶cie, Złoty dom. Duż± popularno¶ci± w¶ród czytelników
cieszy się zbiór wspomnieniowy Sybiraczka. Ksi±żeczka ta
miała już dwa wydania (Białystok 1993, Lublin 1995). Obecnie ukazuje
się kolejne wydanie. Edycję tę trzeba przy tym rozpatrywać ł±cznie z
Krzakiem burzanu (Lublin 1999), oba utwory mówi± bowiem o tym
samym dramatycznym wydarzeniu - zesłaniu rodziny Orłowskich do
Kazachstanu.
Sybiraczka mie¶ci się w bogatym
nurcie prozy osobistej, autobiograficznej, zesłańczo-łagrowej.
Przekaz ten ma wymowę antytotalitarn±, a zatem głęboko humanitarn±.
Ukazuje siłę człowieka, walcz±cego o sw± godno¶ć i przeżycie.
Solińska nie poddała się wówczas zniewoleniu, obecnie za¶ poprzez
słowo literackie upamiętnia tamte chwile grozy.
Autorem tekstu jest Donat
Niewiadomski
|
